دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵۲

چو با ما یار ما امروز جفتست — بگویم آنچ هرگز کس نگفته‌ست

همه مستند این جا محرمانند — میندیش از کسی غماز خفته‌ست

خزان خفت و بهاران گشت بیدار — نمی‌بینی درخت و گل شکفته‌ست

اگر یک روز باقی باشد از دی — زمین لب بسته است و گل نهفته‌ست

هلا در خواب کن اوباش تن را — که گوهرهای جانی جمله سفته‌ست

خمش کن زردهی زان در نیابی — وگر محرم شوی بستان که مفتست