دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵۳

زهی می کاندر آن دستست هیهات — که عقل کل بدو مستست هیهات

بر آن بالا برد دل را که آن جا — سر نیزه زحل پستست هیهات

هر آن کو گشت بی‌خویش اندر این بزم — ز خویش و اقربا رسته‌ست هیهات

چو عنقا برپرد بر ذروه قاف — که پیشش که کمربسته‌ست هیهات

عجایب بین که شیشه ناشکسته — هزاران دست و پا خسته‌ست هیهات

مرا گویی که صبر آهسته‌تر ران — چه جای صبر و آهسته‌ست هیهات

بده آن پیر را جامی و بنشان — که این جا پیر بایسته‌ست هیهات

خصوصا جان پیری‌ها که عقل‌ست — که خوش مغزست و شایسته‌ست هیهات

از آن باغ و ریاض بی‌نهایت — همه عالم چو گلدسته‌ست هیهات

چو گلدسته‌ست پوسیده شود زود — به دشتی رو کز او رسته‌ست هیهات

میی درکش به نام دلربایی — که بس زیبا و برجسته‌ست هیهات

ز بس خون‌ها که او دارد به گردن — خرد را طوق بسکسته‌ست هیهات

شکن‌هایی که دارد طره او — بهای مشک بشکسته‌ست هیهات

خمش کردم خموشانه به من ده — که دل را گفت پیوسته‌ست هیهات