دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵۴

ز میخانه دگربار این چه بویست — دگربار این چه شور و گفت و گویست

جهان بگرفت ارواح مجرد — زمین و آسمان پرهای و هوی‌ست

بیا ای عشق این می از چه خمست — اشارت کن خرابات از چه سوی‌ست

چه می‌گویم اشارت چیست کاین جا — نگنجد فکرتی کان همچو مویست

نیاید در نظر آن سر یک تو — که در فکر آنچ آید چارتویست

چو ز اندیشه به گفت آید چه گویم — که خانه کنده و رسوای کویست

ز رسوایی به بحر دل رود باز — که دل بحرست و گفتن‌ها چو جویست

خزینه دار گوهر بحر بدخوست — که آب جو و چه تن جامه شویست