دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵۵

در این خانه کژی ای دل گهی راست — برون رو هی که خانه خانه ماست

چو بادی تو گهی گرم و گهی سرد — رو آن جا که نه گرما و نه سرماست

تو خواهی که مرا مستور داری — منم روز و همیشه روز رسواست

تو میرابی که بر جو حکم داری — به جو اندرنگنجد جان که دریاست

تو پر و بال داری مرغ واری — به پر و بال مردان را چه پرواست

نجس در جوی ما آب زلالست — مگس بر دوغ ما بازست و عنقاست

صلا ای آفتاب لامکانی — که ذره ذره از تابش ثریاست

بحمدالله به عشق او بجستیم — از این تنگی که محراب و چلیپاست

دهل برگیر و در بازار می‌رو — ندا می‌کن که یوسف خوب سیماست

دریدم پرده ناموس و سالوس — که جان من ز جان خویش برخاست