دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵۶

تو را در دلبری دستی تمامست — مرا در بی‌دلی درد و سقامست

بجز با روی خوبت عشقبازی — حرامست و حرامست و حرامست

همه فانی و خوان وحدت تو — مدامست و مدامست و مدامست

چو چشم خود بمالم خود جز تو — کدامست و کدامست و کدامست

جهان بر روی تو از بهر روپوش — لثامست و لثامست و لثامست

به هر دم از زبان عشق بر ما — سلامست و سلامست و سلامست

ز هر ذره به گفت بی‌زبانی — پیامست و پیامست و پیامست

غم و شادی ما در پیش تختت — غلامست و غلامست و غلامست

اگر چه اشتر غم هست گرگین — امامست و امامست و امامست

پس آن اشتر شادی پرشیر — ختامست و ختامست و ختامست

تو را در بینی این هر دو اشتر — زمامست و زمامست و زمامست

نه آن شیری که آخر طفل جان را — فطامست و فطامست و فطامست

از آن شیری که جوی خلد از وی — نظامست و نظامست و نظامست

خمش کردم که غیرت بر دهانم — لگامست و لگامست و لگامست