دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵۷

چو آن کان کرم ما را شکارست — به هر دم هدیه ما را ده هزارست

که ما را نردبان زرین و سیمین — نهد چون قصد ما بر بام یارست

بلادری‌ست در عالم نهانی — که بر ما گنج و بر بیگانه مارست

به پیش ما خزینه سیم مشمر — که ما را زر و سیم بی‌شمارست

ز پروانه اگر این افترا بود — دو صد چندین ز دست شهریارست