دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵۸

نگار خوب شکربار چونست — چراغ دیده و دیدار چونست

عجب آن غمزه غماز چونست — عجب آن طره طرار چونست

عجب آن شهره بازار خوبی — عجب آن رونق گلزار چونست

دلم از مهر در ماتم نشسته‌ست — عجب در مهر دل دلدار چونست

ز لطف خویش یارم خواند آن یار — عجب آن یار بی این یار چونست

به ظاهر بندگان را می‌نوازد — عجب با بنده در اسرار چونست

چو اول دیدمش جانیم بخشید — بدانستم که در ایثار چونست

اگر دوباره کردی آن کرم را — یقین گشتی که در تکرار چونست

عجب آن شعر اطلس پوش جعدش — بگرد اطلس رخسار چونست

طبیب عاشقان را بازپرسید — که تا آن نرگس بیمار چونست

عجب آن نافه تاتار چونست — عجب آن طره بلغار چونست

عجب بر دایره خط محقق — که بشکسته‌ست صد پرگار چونست

من زارم اسیر ناله زیر — نپرسد روزکی کان زار چونست

دلم دزد نظر او دزد این دزد — عجب آن دزد دزدافشار چونست

تو را ای دوست چون من یار غارم — سری در غار کن کاین غار چونست

که تا بینم تو را جان برفشانم — نمایم خلق را نظار چونست

نهایت نیست گفتم را ولیکن — نمودم شکل آن گفتار چونست