دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵۹

در این جو دل چو دولاب خرابست — که هر سویی که گردد پیشش آبست

وگر تو پشت سوی آب داری — به پیش روت آب اندر شتابست

چگونه جان برد سایه ز خورشید — که جان او به دست آفتابست

اگر سایه کند گردن درازی — رخ خورشید آن دم در نقابست

زهی خورشید کاین خورشید پیشش — چو سیماب از خطر در اضطرابست

چو سیماب‌ست مه بر کف مفلوج — بجز یک شب دگر در انسکابست

به هر سی شب دو شب جمع‌ست و لاغر — دگر فرقت کشد فرقت عذابست

اگر چه زار گردد تازه روی‌ست — ضحوکی عاشقان را خوی و دابست

زید خندان بمیرد نیز خندان — که سوی بخت خندانش ایابست

خمش کن زانک آفات بصیرت — همیشه از سؤالست و جوابست