دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۶۰

ایا ساقی توی قاضی حاجات — شرابی ده که آرد در مراعات

چنان گشتم ز مستی و خرابی — که نشناسم اشارات از عبارات

پدر بر خم خمرم وقف کردست — سبیلم کرد مادر بر خرابات

دو گوشم بست یزدان تا رهیدم — ز حال دی و فردا و خرافات

دگرگون است کوی اهل تمییز — که آن جا رسم طاعاتست و زلات

در این کو کدخدا شاهی است باقی — فرو روبیده این کو را ز آفات