دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۶۱

اگر حوا بدانستی ز رنگت — سترون ساختی خود را ز ننگت

سیاهی جانت ار محسوس گشتی — همه عالم شدی زنگی ز زنگت

تو آن ماری که سنگ از تو دریغ است — سرت را کس نکوبد جز به سنگت

اگر دریا درافتی ای منافق — ز زشتی کی خورد مار و نهنگت

مرا گویی که از معنی نظر کن — رها کن صورت و نقش  پلنگت

چه گویم با تو ای نقش مزور — چه معنی گنجد اندر جان تنگت

هوای شمس تبریزی چو قدس است — تو آن خوکی که نپذیرد فرنگت