دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۶۲

دو چشم آهوانش شیرگیرست — کز او بر من روان باران تیرست

کمان ابروان و تیر مژگان — گواهانند کو بر جان امیرست

چو زلف درهمش درهم از آنم — که بوی او به از مشک و عبیرست

در آن زلفین از آن می‌پیچد این جان — که دل زنجیر زلفش را اسیرست

مگو آن سرو ما را تو نظیری — که ماه ما به خوبی بی‌نظیرست

بیندازم من این سر را به پیشش — اگر چه سر به پیش او حقیرست

خیال روی شه را سجده می‌کن — خیال شه حقیقت را وزیرست