دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۶۳

چنان کاین دل از آن دلدار مستست — ز خون صاف ما آن یار مستست

خمارش نشکنم الا به خونم — از این شادی دل غمخوار مستست

شفق وارم به هر صبحی به خون در — که در هر صبح آن خون خوار مستست

مده پند و مبر خونم به گردن — که چشم دلبر کین دار مستست

چرا این خاک همچون تشت خون‌ست — که چشم ساقی اسرار مستست