دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۶۴

تا نقش خیال دوست با ماست — ما را همه عمر خود تماشاست

آن جا که وصال دوستانست — والله که میان خانه صحراست

وان جا که مراد دل برآید — یک خار به از هزار خرماست

چون بر سر کوی یار خسبیم — بالین و لحاف ما ثریاست

چون در سر زلف یار پیچیم — اندر شب قدر قدر ما راست

چون عکس جمال او بتابد — کهسار و زمین حریر و دیباست

از باد چو بوی او بپرسیم — در باد صدای چنگ و سرناست

بر خاک چو نام او نویسیم — هر پاره خاک حور و حوراست

بر آتش از او فسون بخوانیم — زو آتش تیزاب سیماست

قصه چه کنم که بر عدم نیز — نامش چو بریم هستی افزاست

آن نکته که عشق او در آن جاست — پرمغزتر از هزار جوزاست

وان لحظه که عشق روی بنمود — این‌ها همه از میانه برخاست

خامش که تمام ختم گشته‌ست — کلی مراد حق تعالاست