دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۶۵

می‌دان که زمانه نقش سوداست — بیرون ز زمانه صورت ماست

زیرا قفسی‌ست این زمانه — بیرون همه کوه قاف و عنقاست

جویی‌ست جهان و ما برونیم — بر جوی فتاده سایه ماست

این جا سر نکته‌ای‌ست مشکل — این جا نبود ولیکن این جاست

جز در رخ جان مخند ای دل — بی او همه خنده گریه افزاست

آن دل نبود که باشد او تنگ — زان روی که دل فراخ پهناست

دل غم نخورد غذاش غم نیست — طوطی‌ست دل و عجب شکرخاست

مانند درخت سر قدم ساز — زیرا که ره تو زیر و بالاست

شاخ ار چه نظر به بیخ دارد — کان قوت مغز او هم از پاست