دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۶۶

دود دل ما نشان سوداست — وان دود که از دلست پیداست

هر موج که می‌زند دل از خون — آن دل نبود مگر که دریاست

بیگانه شدند آشنایان — دل نیز به دشمنی چه برخاست

هر سوی که عشق رخت بنهاد — هر جا که ملامت‌ست آن جاست

ما نگریزیم از این ملامت — زیرا که قدیم خانه ماست

در عشق حسد برند شاهان — زان روی که عشق شمع دل‌هاست

پا بر سر چرخ هفتمین نه — کاین عشق به حجره‌های بالاست

هشیار مباش زان که هشیار — در مجلس عشق سخت رسواست

میری مطلب که میر مجلس — گر چشم ببسته‌ست بیناست

این عشق هنوز زیر چادر — این گرد سیاه بین که برخاست

هر چند که زیر هفت پرده‌ست — پیداست که سخت خوب و زیباست

شب خیز کنید ای حریفان — شمعست و شراب و یار تنهاست