دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۶۸

گویم سخن شکرنباتت — یا قصه چشمه حیاتت

رخ بر رخ من نهی بگویم — کز بهر چه شاه کرد ماتت

در خرمنت آتشی درانداخت — کز خرمن خود دهد زکاتت

سرسبز کند چو تره زارت — تا بازخرد ز ترهاتت

در آتش عشق چون خلیلی — خوش باش که می‌دهد نجاتت

عقلت شب قدر دید و صد عید — کز عشق دریده شد براتت

سوگند به سایه لطیفت — سوگند نمی‌خورم به ذاتت

در ذات تو کی رسند جان‌ها — چون غرقه شدند در صفاتت

چون جوی روان و ساجدت کرد — تا پاک کند ز سیئاتت

از هر جهتی تو را بلا داد — تا بازکشد به بی‌جهاتت

گفتی که خمش کنم نکردی — می‌خندد عشق بر ثباتت