دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۰

آمد رمضان و عِید با ماست — قفل آمد و آن کلید با ماست

بربست دهان و دیده بگشاد — وان نور که دیده دید، با ماست

آمد رمضان به خدمتِ دل — وان کَش که دل آفرید با ماست

در روزه اگر پدید شد رنج — گنج دل ناپدید با ماست

کردیم ز روزه جان و دل پاک — هر چند تنِ پلید با ماست

روزه به زبانِ حال گوید: — «کم شو که همه مزید با ماست

چون هست صلاحِ دین در این جمع — منصور و ابایزید با ماست»