دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۷

آن را که در آخرش خری هست — او را به طواف رهبری هست

بازار جهان به کسب برپاست — زین در همه خارش و گری هست

تا خارششان همی‌کشاند — هر جای که شور یا شری هست

در یم صدفی قرار گیرد — کاو را به درونه گوهری هست

اما صدفی که دُر ندارد — در جُستن دُرش معبری هست

گه در یم و گاه سوی ساحل — در جُستن قطره‌اش سری هست

خاموش و طمع مکن سکینه — آن راست سکون که مخبری هست