دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۸

ای گشته ز شاه عشق شهمات — در خشم مباش و در مکافات

در باغ فنا درآ و بنگر — در جان بقای خویش جنات

چون پیشترک روی تو از خود — بینی ز ورای این سماوات

سلطان حقایق و معانی — وز نور قدیم چتر و رایات

چون گشت عیان مجو کرامت — کز بهر نشان بود کرامات

تا ساحل بحر سیل پیداست — چون غرقه شود کجاست هیهات

ما مات تویم شمس تبریز — صد خدمت و صد سلام از مات