دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۹

ای کرده میان سینه غارت — ای جان و هزار جان شکارت

جز کشتن عاشقان چه شغلت — جز کشتن خلق چیست کارت

می‌کش که درست باد دستت — ای جان جهانیان نثارت

بس کشته زنده را که دیدم — از غمزه چشم پرخمارت

بس ساکن بی‌قرار دیدم — در آتش عشق بی‌قرارت

یک مرده به خاک درنماند — گر رنجه شوی کنی زیارت

جان بوسد خاک تو به هر دم — بر بوی کنار بی‌کنارت