دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۸۱

آن ره که بیامدم کدامست — تا بازروم که کار خامست

یک لحظه ز کوی یار دوری — در مذهب عاشقان حرامست

اندر همه ده اگر کسی هست — والله که اشارتی تمامست

صعوه ز کجا رهد که سیمرغ — پابسته این شگرف دامست

آواره دلا میا بدین سو — آن جا بنشین که خوش مقامست

آن نقل گزین که جان فزایست — وان باده طلب که باقوامست

باقی همه بو و نقش و رنگست — باقی همه جنگ و ننگ و نامست

خاموش کن و ز پای بنشین — چون مستی و این کنار بامست