دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۰۷

چَشْمِ پُرنور که مَسْتِ نَظَرِ جانان است — ماه اَز او، چَشْم گِرِفْته‌ست و فَلَک، لَرْزان است

خاصِه، آن لَحْظِه کِه اَز حَضْرَتِ حَق، نور کِشَد — سِجْدِه‌گاهِ مَلَک و قِبْلِه‌یِ هَر اِنْسان است

هَر کِه او، سَر نَنَهَد بَر کَفِ پایَش، آن دَم — بَهْرِ ناموسِ مَنی، آن نَفَس، او، شِیْطان است

وَ آنْک، آن لَحْظِه نَبینَد اَثَرِ نور، بَر او — او، کَم اَز دیو بُوَد؛ زانْک تَنِ بی‌جان است

دِل بِه جا دار دَر آن طَلْعَتِ باهِیْبَتِ او — گَر تو مَرْدی که رُخَش  قِبْلِه‌گَهِ مَرْدان است

دَسْت بَرْدار زِ سینِه، چِه نِگَه می‌داری؟ — جان دَر آن لَحْظِه بِدِه شاد کِه مَقْصود، آن است

جُمْلِه را آب دَرْاَنْداز و دَر آن آتَش شو — کآتَشِ چِهْرِه‌یِ او، چِشْمِه‌گَهِ حِیْوان است

سَر بَرآوَر زِ میانِ دِلِ شَمْسِ تَبْریز — کاو خَدیوِ اَبَد و خُسْروِ هَر فَرْمان است