دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۱۹

بوسه‌ای داد مرا دلبر عیار و برفت — چه شدی چونک یکی داد بدادی شش و هفت

هر لبی را که ببوسید نشان‌ها دارد — که ز شیرینی آن لب بشکافید و بکفت

یک نشان آنک ز سودای لب آب حیات — هر زمانی بزند عشق هزار آتش و نفت

یک نشان دگر آن است که تن نیز چو دل — می‌دود در پی آن بوسه به تعجیل و به تفت

تنک  و لاغر گردد به مثال لب دوست — چه عجب لاغری از آتش معشوقه زفت