دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۱

ساقیا این می از انگور کدامین پُشته‌ست — که دل و جان حریفان ز خمار آغشته‌ست

خم پیشین بگشا و سر این خم بربند — که چو زهرست نشاط همگان را کشته‌ست

بند این جام جفا جام وفا را برگیر — تا نگویند که ساقی ز وفا برگشته‌ست

درده آن باده اول که مبارک باده‌ست — مگسل آن رشتهٔ اول که مبارک رشته‌ست

صد شکوفه ز یکی جرعه بر این خاک ز چیست — تا چه عشق‌ست که اندر دل ما بسرشته‌ست

بر در خانهٔ دل این لگد سخت مزن — هان که ویران شود این خانهٔ دل یک خشته‌ست

باده‌ای ده که بدان باده بلا واگردد — مجلسی ده پر از آن گل که خدایش کشته‌ست

تا همه مست شویم و ز طرب سجده کنیم — پیش نقشی که خدایش به خودی بنوشته‌ست