دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۲

ای که رویت چو گل و زلف تو چون شمشادست — جانم آن لحظه که غمگین تو باشم شادست

نقدهایی که نه نقد غم توست آن خاکست — غیر پیمودن باد هوس تو بادست

کار او دارد کآموخته ی کار تواست — زانکه کار تو یقین کارگه ایجادست

آسمان را و زمین را خبرست و معلوم — کآسمان همچو زمین امر تو را منقادست

روی بنمای و خمار دو جهان را بشکن — نه که امروز خماران تو را میعادست

آفتاب ار چه در این دور فریدست و وحید — شرقیانند که او در صفشان آحادست

خسروان خاک کفش را به خدا تاج کنند — هر که شیرین تو را دلشده چون فرهادست

می‌نهد بر لب خود دست دل من که خموش — این چه وقت سخن‌ست و چه گه فریادست