دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۴

دلبری و بی‌دلی اسرار ماست — کار کار ماست چون او یار ماست

نوبت کهنه فروشان درگذشت — نوفروشانیم و این بازار ماست

نوبهاری کو جهان را نو کند — جان گلزارست اما زار ماست

عقل اگر سلطان این اقلیم شد — همچو دزد آویخته بر دار ماست

آنک افلاطون و جالینوس ماست — پرفنا و علت و بیمار ماست

گاو و ماهی ثری قربان ماست — شیر گردونی به زیر بار ماست

هر چه اول زهر بد تریاق شد — هر چه آن غم بد کنون غمخوار ماست

دعوی شیری کند هر شیرگیر — شیرگیر و شیر او کفتار ماست

ترک خویش و ترک خویشان می‌کنیم — هر چه خویش ما کنون اغیار ماست

خودپرستی نامبارک حالتی‌ست — کاندر او ایمان ما انکار ماست

هر غزل کان بی‌من آید خوش بود — کاین نوا بی‌فر ز چنگ و تار ماست

شمس تبریزی به نور ذوالجلال — در دو عالم مایه اقرار ماست