دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۷

در دل و جان خانه کردی عاقبت — هر دو را دیوانه کردی عاقبت

آمدی کآتش در این عالم زنی — وانگشتی تا نکردی عاقبت

ای ز عشقت عالمی ویران شده — قصد این ویرانه کردی عاقبت

من تو را مشغول می‌کردم دلا — یاد آن افسانه کردی عاقبت

عشق را بی‌خویش بردی در حرم — عقل را بیگانه کردی عاقبت

یا رسول الله ستون صبر را — استن حنانه کردی عاقبت

شمع عالم بود لطف چاره‌گر — شمع را پروانه کردی عاقبت

یک سرم این سوست یک سر سوی تو — دو سرم چون شانه کردی عاقبت

دانه‌ای بیچاره بودم زیر خاک — دانه را دُردانه کردی عاقبت

دانه‌ای را باغ و بستان ساختی — خاک را کاشانه کردی عاقبت

ای دل مجنون و از مجنون بَتَر — مردی و مردانه کردی عاقبت

کاسهٔ سر از تو پُر از تو تهی — کاسه را پیمانه کردی عاقبت

جان جانداران سرکش را به علم — عاشق جانانه کردی عاقبت

شمس تبریزی، که مر هر ذره را — روشن و فرزانه کردی عاقبت