دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۸

این چنین پابند جان میدان کیست — ما شدیم از دست این دستان کیست

عشق گردان کرد ساغرهای خاص — عشق می‌داند که او گردان کیست

جان حیاتی داد کوه و دشت را — ای خدایا ای خدایا جان کیست

این چه باغست این که جنت مست اوست — وین بنفشه و سوسن و ریحان کیست

شاخ گل از بلبلان گویاترست — سرو رقصان گشته کاین بستان کیست

یاسمن گفتا نگویی با سمن — کاین چنین نرگس ز نرگسدان کیست

چون بگفتم یاسمن خندید و گفت — بیخودم من می‌ندانم کان کیست

می‌دود چون گوی زرین آفتاب — ای عجب اندر خم چوگان کیست

ماه همچون عاشقان اندر پی اش — فربه و لاغر شده حیران کیست

ابر غمگین در غم و اندیشه است — سر پرآتش عجب گریان کیست

چرخ ازرق پوش روشن دل عجب — روز و شب سرمست و سرگردان کیست

درد هم از درد او پرسان شده — کای عجب این درد بی‌درمان کیست

شمس تبریزی گشاده‌ست این گره — ای عجب این قدرت و امکان کیست