دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۹

عاشقی و بی‌وفایی کار ماست — کار کار ماست چون او یار ماست

قصد جان جمله خویشان کنیم — هر چه خویش ما کنون اغیار ماست

عقل اگر سلطان این اقلیم شد — همچو دزد آویخته بر دار ماست

خویش و بی‌خویشی به یک جا کی بود — هر گلی کز ما بروید خار ماست

خودپرستی نامبارک حالتیست — کاندر او ایمان ما انکار ماست

آنک افلاطون و جالینوس توست — از منی پرعلت و بیمار ماست

نوبهاری کو نوی خود بدید — جان گلزارست اما زار ماست

این منی خاکست زر در وی بجو — کاندر او گنجور یار غار ماست

خاک بی‌آتش بننماید گهر — عشق و هجران ابر آتشبار ماست

طالبا بشنو که بانگ آتشست — تا نپنداری که این گفتار ماست

طالبا بگذر از این اسرار خود — سر طالب پرده اسرار ماست

نور و نار توست ذوق و رنج تو — رو بدان جایی که نور و نار ماست

گاه گویی شیرم و گه شیرگیر — شیرگیر و شیر تو کفتار ماست

طالب ره طالب شه کی بود — گرچه دل دارد مگو دلدار ماست

شهر از عاقل تهی خواهد شدن — این چنین ساقی که این خمار ماست

عاشق و مفلس کند این شهر را — این چنین چابک که این طرار ماست

مدرسه عشق و مدرس ذوالجلال — ما چو طالب علم و این تکرار ماست

شمس تبریزی که شاه دلبری‌ست — با همه شاهنشهی جاندار ماست