دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۳۰

گُم شدن در گُم شدن دینِ منست — نیستی در هست آیینِ منست

تا پیاده می‌روم دَر کویِ دوست — سبزْ خِنگِ چرخ دَر زینِ منست

چون به یک دَم صَد جهان واپَس کنم — بنگرم، گامِ نَخُستینِ منست

من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست — دَر میانِ جانِ شیرینِ منست

شمسِ تبریزی که فَخرِ اولیاست — «سینِ» دَندان‌هاش «یاسینِ» منست