دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۳۲

این چنین پابند جان میدان کیست — ما شدیم از دست این دستان کیست

می‌دود چون گوی زرین آفتاب — ای عجب اندر خم چوگان کیست

آفتابا راه‌زن راهت نزد — چون زند داند که این ره آن کیست

سیب را بو کرد موسی جان بداد — بازجو آن بو ز سیبستان کیست

چشم یعقوبی از این بو باز شد — ای خدا این بوی از کنعان کیست

خاک بودیم این چنین موزون شدیم — خاک ما زر گشت در میزان کیست

بر زر ما هر زمان مهر نوست — تا بداند زر که او از کان کیست

جمله حیرانند و سرگردان عشق — ای عجب این عشق سرگردان کیست

جمله مهمانند در عالم ولیک — کم کسی داند که او مهمان کیست

نرگس چشم بتان ره می‌زند — آب این نرگس ز نرگسدان کیست

جسم‌ها شب خالی از ما روز پر — ما و من چون گربه در انبان کیست

هر کسی دستک‌زنان کای جان من — وآنکه دستک‌زن کند او جان کیست

شمس تبریزی که نور اولیاست — با چنان عز و شرف سلطان کیست