دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۳۴

هم به بر این بت زیبا خوشکست — من نشستم که همین جا خوشکست

مطرب و یار من و شمع و شراب — این چنین عیش مهیا خوشکست

من و تو هیچ از این جا نرویم — پهلوی شکر و حلوا خوشکست

خجل است از رخ یارم گل تر — با چنین چهره و سیما خوشکست

هر صباحی ز جمالش مستیم — خاصه امروز که با ما خوشکست

بجهم حلقهٔ زلفش گیرم — که در آن حلقه تماشا خوشکست

شمس تبریز که نور دل‌هاست — دایما با گل رعنا خوشکست