دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۳۵

هر که بالا‌ست مر او را چه غم است؟ — هر که آنجاست مر او را چه غم است؟

که از این سو همه جان‌ست و حیات — که از این سو همه لطف و کرم است

خود از این سو که نه سوی‌ست و نه جا — قدم اندر قدم اندر قدم‌ست

این عدم خود چه مبارک جای‌ست — که مدد‌های وجود از عدم‌ست

همه دل‌ها نگران سوی عدم — این عدم نیست که باغ ارم‌ست

این همه لشکر اندیشهٔ دل — ز سپاهان عدم یک علم‌ست

ز تو تا غیب هزاران سال‌ست — چو روی از ره دل یک قدم‌ست