دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۳۶

گفتا که کیست بر در گفتم کمین غلامت — گفتا چه کار داری گفتم مها سلامت

گفتا که چند رانی گفتم که تا بخوانی — گفتا که چند جوشی گفتم که تا قیامت

دعوی عشق کردم سوگند‌ها بخوردم — کز عشق یاوه کردم من ملکت و شهامت

گفتا برای دعوی قاضی گواه خواهد — گفتم گواه اشکم زردی رخ علامت

گفتا گواه جرحست تردامن‌ست چشمت — گفتم به فر عدلت عدلند و بی‌غرامت

گفتا که بود همره گفتم خیالت ای شه — گفتا که خواندت این جا گفتم که بوی جامت

گفتا چه عزم داری گفتم وفا و یاری — گفتا ز من چه خواهی گفتم که لطف عامت

گفتا کجاست خوش‌تر گفتم که قصر قیصر — گفتا چه دیدی آنجا گفتم که صد کرامت

گفتا چراست خالی گفتم ز بیم رهزن — گفتا که کیست رهزن گفتم که این ملامت

گفتا کجاست ایمن گفتم که زهد و تقوا — گفتا که زهد چه‌بود گفتم ره سلامت

گفتا کجاست آفت گفتم به کوی عشقت — گفتا که چونی آن جا گفتم در استقامت

خامُش که گر بگویم من نکته‌های او را — از خویشتن برآیی نی در بود نه بامت