دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۳۷

هر جور که‌ز تو آید بر خود نهم غرامت — جرم تو را و خود را بر خود نهم تمامت

ای ماه‌روی از تو صد جور اگر بیاید — تن را بود چو خَلعت جان را بود سلامت

هر کس ز جمله عالم از تو نصیب دارند — عشق تو شد نصیبم احسنت ای کرامت

گه جام مست گردد از لذت می تو — گه می به جوش آید از چاشنی جامت

معنی به سجده آید چون صورت تو بیند — هر حرف رقص آرد چون بشنود کلامت

عاشق چو مَست‌تر شد بر وی ملامت آید — زیرا که نُقل این می نبود به جز ملامت