دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۴۷

ای گل تو را اگر چه که رخسار نازکست — رخ بر رخش مدار که آن یار نازکست

در دل مدار نیز که رخ بر رخش نهی — کو سر دل بداند و دلدار نازکست

چون آرزو ز حد شد دزدیده سجده کن — بسیار هم مکوش که بسیار نازکست

گر بیخودی ز خویش همه وقت وقت تو است — گر نی به وقت آی که اسرار نازکست

دل را ز غم بروب که خانه خیال او است — زیرا خیال آن بت عیار نازک است

روزی بتافت سایه گل بر خیال دوست — بر دوست کار کرد که این کار نازکست

اندر خیال مفخر تبریز شمس دین — منگر تو خوار کان شه خون خوار نازکست