دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۵۷

ای چنگ پرده‌های سپاهانم آرزوست — وی نای ناله خوش سوزانم آرزوست

در پرده حجاز بگو خوش ترانه‌ای — من هدهدم صفیر سلیمانم آرزوست

از پرده عراق به عشاق تحفه بر — چون راست و بوسلیک خوش الحانم آرزوست

آغاز کن حسینی زیرا که مایه گفت — کان زیر خرد و زیر بزرگانم آرزوست

در خواب کرده‌ای ز رهاوی مرا کنون — بیدار کن به زنگله‌ام کانم آرزوست

این علم موسقی بر من چون شهادتست — چون مؤمنم شهادت و ایمانم آرزوست

ای عشق عقل را تو پراکنده گوی کن — ای عشق نکته‌های پریشانم آرزوست

ای باد خوش که از چمن عشق می‌رسی — بر من گذر که بوی گلستانم آرزوست

در نور یار صورت خوبان همی‌نمود — دیدار یار و دیدن ایشانم آرزوست