دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۶۵

کار ندارم جز این کارگه و کارم اوست — لاف زنم لاف لاف چونک خریدارم اوست

طوطی گویا شدم چون شکرستانم اوست — بلبل بویا شدم چون گل و گلزارم اوست

پر به ملک برزنم چون پر و بالم از اوست — سر به فلک برزنم چون سر و دستارم اوست

جان و دلم ساکنست زانک دل و جانم اوست — قافله‌ام ایمنست قافله سالارم اوست

بر مثل گلستان رنگرزم خم اوست — بر مثل آفتاب تیغ گهردارم اوست

خانه جسمم چرا سجده گه خلق شد — زانک به روز و به شب بر در و دیوارم اوست

دست به دست جز او می‌نسپارد دلم — زانک طبیب غم این دل بیمارم اوست

بر رخ هر کس که نیست داغ غلامی او — گر پدر من بود دشمن و اغیارم اوست

ای که تو مفلس شدی سنگ به دل برزدی — صله ز من خواه زانک مخزن و انبارم اوست

شاه مرا خوانده است چون نروم پیش شاه — منکر او چون شوم چون همه اقرارم اوست

گفت خمش چند چند لاف تو و گفت تو — من چه کنم ای عزیز گفتن بسیارم اوست