دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۶۶

باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست — گرچه غلط می‌دهد نیست غلط اوست اوست

گاه خوش خوش شود گه همه آتش شود — تعبیه‌های عجب یار مرا خوست خوست

نقش وفا وی کند پشت به ما کی کند — پشت ندارد چو شمع او همگی روست روست

پوست رها کن چو مار سر تو برآور ز یار — مغز نداری مگر تا کی از این پوست پوست

هر کی به جد تمام در هوس ماست ماست — هر کی چو سیل روان در طلب جوست جوست

از هوس عشق او باغ پر از بلبل‌ست — وز گل رخسار او مغز پر از بوست بوست

مفخر تبریزیان شمس حق آگه بود — کز غم عشق این تنم بر مثل موست موست