دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۶۸

با وی از ایمان و کفر باخبری کافریست — آنک از او آگهست از همه عالم بریست

آه که چه بی‌بهره‌اند باخبران زانک هست — چهره او آفتاب طره او عنبریست

آه از آن موسیی کانک بدیدش دمی — گشته رمیده ز خلق بر مثل سامریست

بر عدد ریگ هست در هوسش کوه طور — بر عدد اختران ماه ورا مشتریست

چشم خلایق از او بسته شد از چشم بند — زانک مسلم شده چشم ورا ساحریست

اوست یکی کیمیا کز تبش فعل او — زرگر عشق ورا بر رخ من زرگریست

پای در آتش بنه همچو خلیل ای پسر — کآتش از لطف او روضه نیلوفریست

چون رخ گلزار او هست چراگاه روح — روح از آن لاله زار آه که چون پروریست

مفخر جان شمس دین عقل به تبریز یافت — آن گهری را که بحر در نظرش سرسریست