دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۷

ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا — در رخ مه کجا بود این کر و فر و کبریا

جمله به ماه عاشق و ماه اسیر عشق تو — ناله کنان ز درد تو لابه کنان که ای خدا

سجده کنند مهر و مه پیش رخ چو آتشت — چونک کند جمال تو با مه و مهر ماجرا

آمد دوش مه که تا سجده برد به پیش تو — غیرت عاشقان تو نعره زنان که رو ، میا

خوش بخرام بر زمین تا شکفند جان‌ها — تا که ملک فروکند سر ز دریچه سما

چون که شود ز روی تو برق جهنده هر دلی — دست به چشم برنهد از پی حفظ دیده‌ها

هر چه بیافت باغ دل از طرب و شکفتگی — از دی این فراق شد حاصل او همه هبا

زرد شده‌ست باغ جان از غم هجر چون خزان — کی برسد بهار تو تا بنماییش نما

بر سر کوی تو دلم زار و نزار خفت دی — کرد خیال تو گذر دید بدان صفت ورا

گفت چگونه‌ای از این عارضه گران بگو — کز تنکی ز دیده‌ها رفت تن تو در خفا

گفت و گذشت او ز من لیک ز ذوق آن سخن — صحت یافت این دلم یا رب توش دهی جزا