دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۸

ماهِ درست را ببین کاو بشکست خواب ما — تافت ز چرخ هفتمین در وطن خراب ما

خواب ببر ز چشم ما چون ز تو روز گشت شب — آب مده به تشنگان عشق بس است آب ما

جمله‌ی ره چکیده خون از سر تیغ عشق او — جمله‌ی کو گرفته بو از جگر کباب ما

شکر باکرانه را شکر بی‌کرانه گفت — غره شدی به ذوق خود بشنو این جواب ما

روترشی چرا مگر صاف نبد شراب تو ؟ — از پی امتحان بخور یک قدح از شراب ما

تا چه شوند عاشقان روز وصال ای خدا — چونک ز هم بشد جهان از بت بانقاب ما

از تبریز شمس دین روی نمود عاشقان — ای که هزار آفرین بر مه و آفتاب ما