دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۷۴

ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات — بیا که از تو شود سیئاتهم حسنات

خیال تو چو درآید به سینه عاشق — درون خانه تن پر شود چراغ حیات

دود به پیش خیالت خیال‌های دگر — چنانک خاطر زندانیان به بانگ نجات

به گرد سنبل تو جان‌ها چو مور و ملخ — که تا ز خرمن لطفت برند جمله زکات

به مرده‌ای نگری صد هزار زنده شود — خنک کسی که از آن یک نظر بیافت برات

زهی شهی که شهان بر بساط شطرنجت — به خانه خانه دوند از گریزخانه مات

کدام صبح که عشقت پیاله‌ای آرد — ز خواب برجهد این بخت خفته گویدهات

فرودود ز فلک مه به بوی این باده — بگویدم که مرا نیز گویمش هیهات

طرب که از تو نباشد بیات می‌گردد — بیار جام که جان آمدم ز عشق بیات

به پیش دیده من باش تا تو را بینم — که سیر می‌نشود دیده من از آیات

ندانم از سرمستیست شمس تبریزی — که بر لبت زده‌ام بوسه‌ها و یا بر پات