دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۸۲

برات عاشق نو کن رسید روز برات — زکات لعل ادا کن‌، رسید وقت زکات

برات و قدر خیالت دو عید چیست وصال — چو این و آن نبود هست نوبت حسرات

به باغ‌های حقایق برات دوست رسید — ز تخته‌بند زمستان شکوفه یافت نجات

چو طوطیان خبر قند دوست آوردند — ز دشت و کوه برویید صد هزار نبات

دو شادی‌ست عروسان باغ را امروز — وفات در بگشاد و خریف یافت وفات

بیا که نور سماوات خاک را آراست — شکوفه نور حق است و درخت چون مشکات

جهان پر از خضر سبزپوش دانی چیست — که جوش کرد ز خاک و درخت آب حیات

ز لامکان برسیده‌ست حور سوی ملک — ز بی‌جهت برسیده‌ست خلد سوی جهات

طیور نعره ارنی همی‌زنند چرا — که طور یافت ربیع و کلیم جان میقات

به باغ آی و قیامت ببین و حشر عیان — که رعد نفخهٔ صور آمد و نشور موات

اذان فاخته دیدیم و قامت اشجار — خموش کن که سخن شرط نیست وقت صلات