دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۸۹

اگر تو مست وصالی‌، رخ تو ترش چراست‌؟ — برون شیشه ز حال درون شیشه گوا‌ست

پدید باشد مستی میان صد هشیار — ز بوی رنگ و ز چشم و فتادن از چپ و راست

علی‌الخصوص شرابی که اولیا نوشند — که جوش و نوش و قوامش ز خم لطف خدا‌ست

خم شراب میان هزار خُّم دگر — به کف و تف و به جوش و به غلغله پیدا‌ست

چو جوش دیدی می‌دان که آتش‌ست ز جان — خروش دیدی می‌دانک شعلهٔ سودا‌ست

بدانک سرکه فروشی شراب کی دهدت — که جرعه‌اش را صد من شکر به نقد بها‌ست

بهای باده من المؤمنین انفسهم — هوای نفس بمان گر هوات بیع و شراست

هوای نفس رها کردی و عوض نرسید — مگو چنین که بر آن مکرم این دروغ خطا‌ست

کسی که شب به خرابات قاب قوسین‌ست — درون دیده پرنور او خمار لقا‌ست

طهارتی‌ست ز غم باده شراب طهور — در آن دماغ که باده‌ است باد غم ز کجاست‌؟

ابیت عند ربی نام آن خرابات است — نشان یطعم و یسقن هم از پیمبر ماست