دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۹۰

مرا چو زندگی از یاد روی چون مه توست — همیشه سجده گهم آستان خرگه توست

به هر شبی کشدم تا به روز زنده کند — نوای آن سگ کو پاسبان درگه توست

ز پیش آب و گل من بدید روح تو را — خرد بگفت که سجده کنش که او شه توست

سجود کرد و در آن سجده ماند تا به ابد — نهاده روی بر آن خاک خوش که او ره توست

چه باشدت اگر این شوره خاک را که منم — به نعل بازنوازی که آن گذرگه توست

ایا دو دیده تبریز شمس دین به حق — تو کهربای دلی دل به عاشقی که توست