دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۹۶

طرب ای بحر اصل آب حیات — ای تو ذات و دگر مهان چو صفات

اه چه گفتم کجاست تا به کجا — کو یکی وصف لایق چو تو ذات

هر که در عشق روت غوطی خورد — ریش خندی زند به هست و فوات

شرق تا غرب شکرین گردد — گر نماید بدو شکرت نبات

جان من جام عشق دلبر دید — لعل چون خون خویش گفت که‌هات

جان بنوشید و از سرش تا پای — آتشی برفروخت از شررات

مست شد جان چنان که نشناسد — خویشتن را ز می جز از طاعات

بانگ آمد ز عرش مژده تو را — که ز من درگذشت نور عطات

مژده از بخششی که نتوان یافت — به دو صد سال خون چشم و عنات

که به هر قطره از پیاله او — مرده زنده شود عجوز فتات

گرش از عشق دوست بو بودی — کی نگوسار گشتی هرگز لات

چون شدی مست او کجا دانی — تو رکوع و سجود در صلوات

چونک بیخود شدی ز پرتو عشق — جسم آن شاه ماست جان صلات

چو بمردی به پای شمس الدین — زنده گشتی تو ایمنی ز ممات

داد مخدوم از خداوندیش — بهر ملک ابد مثال و برات