دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۹۷

صوفیان آمدند از چپ و راست — در به در کو به کو که باده کجاست

در صوفی دل‌ست و کویش جان — باده صوفیان ز خم خداست

سر خم را گشاد ساقی و گفت — الصلا هر کسی که عاشق ماست

این چنین باده و چنین مستی — در همه مذهبی حلال و رواست

توبه بشکن که در چنین مجلس — از خطا توبه صد هزار خطاست

چون شکستی تو زاهدان را نیز — الصلا زن که روز روز صلاست

مردمت گر ز چشم خویش انداخت — مردم چشم عاشقانت جاست

گر برفت آب روی کمتر غم — جای عاشق برون آب و هواست

آشنایان اگر ز ما گشتند — غرقه را آشنا در آن دریاست