دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۹۸

فعل نیکان محرض نیکیست — همچو مطرب که باعث سیکیست

بهر تحریض بندگان یزدان — از بد و نیک شاکر و شاکیست

نکر فرعون و شکر موسی کرد — به بهانه ز حال ما حاکیست

جنس فرعون هر کی در منیست — جنس موسی هر آنک در پاکیست

از پی غم یقین همه شادیست — و از پی شادی تو غمناکیست

خاک باشی گزید احمد از آن — شاه معراج و پیک افلاکیست

خاک باشی بروید از تو نبات — گنج دل یافت آنک او خاکیست

ما همه چون یکیم بی‌من و تو — پس خمش باش این سخن با کیست