دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۰۸

شیر خدا بند گسستن گرفت — ساقی جان شیشه شکستن گرفت

دزد دلم گشت گرفتار یار — دزد مرا دست ببستن گرفت

دوش چه شب بود که در نیم شب — برق ز رخسار تو جستن گرفت

عشق تو آورد شراب و کباب — عقل به یک گوشه نشستن گرفت

ساغر می قهقهه آغاز کرد — خابیه خونابه گرستن گرفت

در دل خم باده چو انداخت تیر — بال و پر غصه گسستن گرفت

پیر خرد دید که سرده توی — دست ز مستان تو شستن گرفت

طفل دلم را به کرم شیر ده — چون سر پستان تو جستن گرفت

جان من از شیر تو شد شیرگیر — وز سگی نفس برستن گرفت

ساقی باقی چو به جان باده داد — عمر ابد یافت و بزستن گرفت

بیش مگو راز که دلبر به خشم — جانب من کژ نگرستن گرفت